مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۱۰۲ - مشورت کردن فرعون با ایسیه در ایمان آوردن به موسی علیه‌السلام

باز گفت او این سخن با ایسیه — گفت جان افشان برین ای دل‌سیه

بس عنایتهاست متن این مقال — زود در یاب ای شه نیکو خصال

وقت کشت آمد زهی پر سود کشت — این بگفت و گریه کرد و گرم گشت

بر جهید از جا و گفتا بخ لک — آفتابی تاجرت گشت ای کلک

عیب کل را خود بپوشاند کلاه — خاصه چون باشد کله خورشید و ماه

هم در آن مجلس که بشنیدی تو این — چون نگفتی آری و صد آفرین

این سخن در گوش خورشید ار شدی — سرنگون بر بوی این زیر آمدی

هیچ می‌دانی چه وعده‌ست و چه داد — می‌کند ابلیس را حق افتقاد

چون بدین لطف آن کریمت باز خواند — ای عجب چون زهره‌ات بر جای ماند

زهره‌ات ندرید تا زان زهره‌ات — بودی اندر هر دو عالم بهره‌ات

زهره‌ای کز بهرهٔ حق بر درد — چون شهیدان از دو عالم بر خورد

غافلی هم حکمتست و این عمی — تا بماند لیک تا این حد چرا

غافلی هم حکمتست و نعمتست — تا نپرد زود سرمایه ز دست

لیک نی چندانک ناسوری شود — زهر جان و عقل رنجوری شود

خود کی یابد این چنین بازار را — که به یک گل می‌خری گلزار را

دانه‌ای را صد درختستان عوض — حبه‌ای را آمدت صد کان عوض

کان لله دادن آن حبه است — تا که کان‌الله له آید به دست

زآنک این هوی ضعیف بی‌قرار — هست شد زان هوی رب پایدار

هوی فانی چونک خود فا او سپرد — گشت باقی دایم و هرگز نمرد

هم‌چو قطرهٔ خایف از باد و ز خاک — که فنا گردد بدین هر دو هلاک

چون به اصل خود که دریا بود جست — از تف خورشید و باد و خاک رست

ظاهرش گم گشت در دریا و لیک — ذات او معصوم و پا بر جا و نیک

هین بده ای قطره خود را بی‌ندم — تا بیابی در بهای قطره یم

هین بده ای قطره خود را این شرف — در کف دریا شو آمن از تلف

خود کرا آید چنین دولت به دست — قطره‌ را بحری تقاضاگر شدست

الله الله زود بفروش و بخر — قطره‌ای ده بحر پر گوهر ببر

الله الله هیچ تاخیری مکن — که ز بحر لطف آمد این سخن

لطف اندر لطف این گم می‌شود — که اسفلی بر چرخ هفتم می‌شود

هین که یک بازی فتادت بوالعجب — هیچ طالب این نیابد در طلب

گفت با هامان بگویم ای ستیر — شاه را لازم بود رای وزیر

گفت با هامان مگو این راز را — کور کمپیری چه داند باز را