مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۷ - بیان آنک نماز و روزه و همه چیزهای برونی گواهیهاست بر نور اندرونی

این نماز و روزه و حج و جهاد — هم گواهی دادنست از اعتقاد

این زکات و هدیه و ترک حسد — هم گواهی دادنست از سرّ خَود

خوان و مهمانی پی اظهار راست — کای مهان ما با شما گشتیم راست

هدیه‌ها و ارمغان و پیش‌کَش — شد گواه آنک هستم با تو خوش

هر کسی کوشد به مالی یا فسون — چیست؟ دارم گوهری در اندرون

گوهری دارم ز تقوی یا سخا — این زکات و روزه در هر دو گوا

روزه گوید کرد تقوی از حلال — در حرامش دان که نبوَد اتصال

وان زکاتش گفت کاو از مال خویش — می‌دهد، پس چون بدزدد ز اهل کیش؟

گر به طراری کند پس دو گواه — جرح شد در محکمهٔ عدل اله

هست صیاد ار کند دانه نثار — نه ز رحم و جود بل بهر شکار

هست گربهٔ روزه‌دار اندر صیام — خفته کرده خویش بهر صید خام

کرده بدظن زین کژی صد قوم را — کرده بدنام اهل جود و صوم را

فضل حق با این که او کژ می‌تند — عاقبت زین جمله پاکش می‌کند

سَبق برده رحمتش وان غدر را — داده نوری که نباشد بدر را

کوششش را شسته حق زین اِختلاط — غسل داده رحمت او را زین خُباط

تا که غفاری او ظاهر شود — مِغفری، کَلّیش را غافر شود

آب بهر این ببارید از سماک — تا پلیدان را کند از خبث پاک