مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۸ - تفسیر یا حسرة علی العباد

او همی گوید که از اشکال تو — غره گشتم دیر دیدم حال تو

شمع مرده باده رفته دلربا — غوطه خورد از ننگ کژبینی ما

ظلت الارباح خسرا مغرما — نشتکی شکوی الی الله العمی

حبذا ارواح اخوان ثقات — مسلمات مؤمنات قانتات

هر کسی رویی به سویی برده‌اند — وان عزیزان رو به بی‌سو کرده‌اند

هر کبوتر می‌پرد در مذهبی — وین کبوتر جانب بی‌جانبی

ما نه مرغان هوا نه خانگی — دانهٔ ما دانهٔ بی‌دانگی

زان فراخ آمد چنین روزی ما — که دریدن شد قبادوزی ما