مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۲۴ - در بیان آنک هیچ چشم بدی آدمی را چنان مهلک نیست کی چشم پسند خویشتن مگر کی چشم او مبدل شده باشد به نور حق که بی یسمع و بی یبصر و خویشتن او بی‌خویشتن شده

پر طاوست مبین و پای بین — تا که سؤ العین نگشاید کمین

که بلغزد کوه از چشم بدان — یزلقونک از نبی بر خوان بدان

احمد چون کوه لغزید از نظر — در میان راه بی‌گل بی‌مطر

در عجب درماند کین لغزش ز چیست — من نپندارم که این حالت تهیست

تا بیامد آیت و آگاه کرد — کان ز چشم بد رسیدت وز نبرد

گر بدی غیر تو در دم لا شدی — صید چشم و سخرهٔ افنا شدی

لیک آمد عصمتی دامن‌کشان — وین که لغزیدی بد از بهر نشان

عبرتی گیر اندر آن که کن نگاه — برگ خود عرضه مکن ای کم ز کاه