مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۲۸ - در بیان قول رسول علیه‌السلام لا رهبانیة فی‌الاسلام

بَرمَکن پر را و دل برکن ازو — زانک شرط این جهاد آمد عدو

چون عدو نبود جهاد آمد محال — شهوتت نبود نباشد امتثال

صبر نبود چون نباشد میل تو — خصم چون نبود چه حاجت حیل تو

هین مکن خود را خصی رهبان مشو — زانک عفت هست شهوت را گرو

بی‌هوا نهی از هوا ممکن نبود — غازیی بر مردگان نتوان نمود

انفقوا گفته‌ست پس کسپی بکن — زانک نبود خرج بی‌دخل کهن

گرچه آورد انفقوا را مطلق او — تو بخوان که اکسبوا ثم انفقوا

هم‌چنان چون شاه فرمود اصبروا — رغبتی باید کزان تابی تو رو

پس کلوا از بهر دام شهوتست — بعد از آن لاتسرفوا آن عفتست

چونک محمول به نبود لدیه — نیست ممکن بود محمول علیه

چونک رنج صبر نبود مر ترا — شرط نبود پس فرو ناید جزا

حبذا آن شرط و شادا آن جزا — آن جزای دل‌نواز جان‌فزا