مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۲۹ - در بیان آنک ثواب عمل عاشق از حق هم حق است

عاشقان را شادمانی و غم اوست — دست‌مزد و اجرت خدمت هم اوست

غیر معشوق ار تماشایی بود — عشق نبود هرزه سودایی بود

عشق آن شعله‌ست کو چون بر فروخت — هرچه جز معشوق باقی جمله سوخت

تیغ لا در قتل غیر حق براند — در نگر زان پس که بعد لا چه ماند

ماند الا الله باقی جمله رفت — شاد باش ای عشق شرکت‌سوز زفت

خود همو بود آخرین و اولین — شرک جز از دیدهٔ احول مبین

ای عجب حسنی بود جز عکس آن — نیست تن را جنبشی از غیر جان

آن تنی را که بود در جان خلل — خوش نگردد گر بگیری در عسل

این کسی داند که روزی زنده بود — از کف این جان جان جامی ربود

وانک چشم او ندیدست آن رخان — پیش او جانست این تف دخان

چون ندید او عمر عبدالعزیز — پیش او عادل بود حجاج نیز

چون ندید او مار موسی را ثبات — در حبال سحر پندارد حیات

مرغ کو ناخورده است آب زلال — اندر آب شور دارد پر و بال

جز به ضد ضد را همی نتوان شناخت — چون ببیند زخم بشناسد نواخت

لاجرم دنیا مقدم آمدست — تا بدانی قدر اقلیم الست

چون ازینجا وا رهی آنجا روی — در شکرخانهٔ ابد شاکر شوی

گویی آنجا خاک را می‌بیختم — زین جهان پاک می‌بگریختم

ای دریغا پیش ازین بودیم اجل — تا عذابم کم بدی اندر وجل