مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۳۰ - در تفسیر قول رسول علیه‌السلام ما مات من مات الا و تمنی ان یموت قبل ما مات ان کان برا لیکون الی وصول البر اعجل و ان کان فاجرا لیقل فجوره

زین بفرمودست آن آگه رسول — که هر آنک مرد و کرد از تن نزول

نبود او را حسرت نقلان و موت — لیک باشد حسرت تقصیر و فوت

هر که میرد خود تمنی باشدش — که بدی زین پیش نقل مقصدش

گر بود بد تا بدی کمتر بدی — ور تقی تا خانه زوتر آمدی

گوید آن بد بی‌خبر می‌بوده‌ام — دم به دم من پرده می‌افزوده‌ام

گر ازین زودتر مرا معبر بدی — این حجاب و پرده‌ام کمتر بدی

از حریصی کم دران روی قنوع — وز تکبر کم دران چهرهٔ خشوع

هم‌چنین از بخل کم در روی جود — وز بلیسی چهرهٔ خوب سجود

بر مکن آن پر خلد آرای را — بر مکن آن پر ره‌پیمای را

چون شنید این پند در وی بنگریست — بعد از آن در نوحه آمد می‌گریست

نوحه و گریهٔ دراز دردمند — هر که آنجا بود بر گریه‌ش فکند

وآنک می‌پرسید پر کندن ز چیست — بی‌جوابی شد پشیمان می‌گریست

کز فضولی من چرا پرسیدمش — او ز غم پر بود شورانیدمش

می‌چکید از چشم تر بر خاک آب — اندر آن هر قطره مدرج صد جواب

گریهٔ با صدق بر جانها زند — تا که چرخ و عرش را گریان کند

عقل و دلها بی‌گمان عرشی‌اند — در حجاب از نور عرشی می‌زیند