مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۳۲ - جواب گفتن طاوس آن سایل را

چون ز گریه فارغ آمد گفت رو — که تو رنگ و بوی را هستی گرو

آن نمی‌بینی که هر سو صد بلا — سوی من آید پی این بالها

ای بسا صیاد بی‌رحمت مدام — بهر این پرها نهد هر سوم دام

چند تیرانداز بهر بالها — تیر سوی من کشد اندر هوا

چون ندارم زور و ضبط خویشتن — زین قضا و زین بلا و زین فتن

آن به آید که شوم زشت و کریه — تا بوم آمن درین کهسار و تیه

این سلاح عجب من شد ای فتی — عجب آرد معجبان را صد بلا