مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۷۱ - پرسیدن شیر از سبب پای واپس کشیدن خرگوش

شیر گفتش تو ز اسباب مرض — این سبب گو خاصْ کاینستم غرض

گفت آن شیر اندرین چَه ساکنست — اندرین قلعه ز آفات آمنست

قعر چَه بگزید هر که عاقلست — زانک در خلوت صفاهای دلست

ظلمتِ چَه بِه که ظلمتهای خلق — سَر نبُرد آنکس که گیرد پای خلق

گفت پیش آ زخمم او را قاهرست — تو ببین کان شیر در چَه حاضرست

گفت من سوزیده‌ام زان آتشی — تو مگر اندر بَرِ خویشم کشی

تا به پُشت تو من ای کانِ کرم — چشم بگشایم بِچَه دَر بنگرم