مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۴۸ - تفسیر وَ هُوَ مَعَکُمْ

یک سپد پر نان ترا بر فرق سر — تو همی خواهی لب نان در به در

در سر خود پیچ هل خیره‌سری — رو در دل زن چرا بر هر دری

تا بزانویی میان آب‌ِ جو — غافل از خود زین و آن تو آب‌جو

پیش آب و پس هم آب با مدد — چشمها را پیش سد و خلف سد

اسپ زیر ران و فارس اسپ‌جو — چیست این گفت اسپ لیکن اسپ کو

هی نه اسپست این به زیر تو پدید — گفت آری لیک خود اسپی که دید

مست آب و پیش روی اوست آن — اندر آب و بی‌خبر ز آب روان

چون گهر در بحر گوید بحر کو — وآن خیال چون صدف دیوار او

گفتن آن کو حجابش می‌شود — ابر تاب آفتابش می‌شود

بند چشم اوست هم چشم بدش — عین رفع سد او گشته سدش

بند گوش او شده هم هوش او — هوش با حق دار ای مدهوش او