مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۷۴ - جمع شدن نخچیران گرد خرگوش و ثنا گفتن او را

جمع گشتند آن زمان جمله وحوش — شاد و خندان از طرب در ذوق و جوش

حلقه کردند او چو شمعی در میان — سجده آوردند و گفتندش که هان

تو فرشتهٔ آسمانی یا پری — نی تو عزرائیل شیرانِ نری

هرچه هستی جان ما قربان تُست — دست بُردی دست و بازویت درست

راند حق این آب را در جوی تو — آفرین بر دست و بَر بازوی تو

باز گو تا چون سگالیدی به مکر — آن عوان را چون بمالیدی به مکر

بازگو تا قصّه درمانها شود — بازگو تا مرهمِ جانها شود

بازگو کز ظلم آن اِستم‌نُما — صد هزاران زخم دارد جان ما

گفت تأییدِ خدا بُد ای مِهان — ورنه خرگوشی که باشد در جهان

قوّتم بخشید و دل را نور داد — نورِ دل مر دست و پا را زور داد

از بَرِ حق می‌رسد تفضیلها — باز هم از حق رسد تبدیلها

حق بدور نوبت این تأیید را — می‌نماید اهل ظنّ و دید را