مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۷۱ - در بیان وخامت چرب و شیرین دنیا و مانع شدن او از طعام الله چنانک فرمود الجوع طعام الله یحیی به ابدان الصدیقین ای فی الجوع طعام الله و قوله ابیت عند ربی یطعمنی و یسقینی و قوله یرزقون فرحین

وا رهی زین روزی ریزهٔ کثیف — در فتی در لوت و در قوت شریف

گر هزاران رطل لوتش می‌خوری — می‌روی پاک و سبک هم‌چون پری

که نه حبس باد و قولنجت کند — چارمیخ معده آهنجت کند

گر خوری کم گرسنه مانی چو زاغ — ور خوری پر گیرد آروغت دماغ

کم خوری خوی بد و خشکی و دق — پر خوری شد تخمه را تن مستحق

از طعام الله و قوت خوش‌گوار — بر چنان دریا چو کشتی شو سوار

باش در روزه شکیبا و مصر — دم به دم قوت خدا را منتظر

که آن خدای خوب‌کار بردبار — هدیه‌ها را می‌دهد در انتظار

انتظار نان ندارد مرد سیر — که سبک آید وظیفه یا که دیر

بی‌نوا هر دم همی گوید که کو — در مجاعت منتظر در جست و جو

چون نباشی منتظر ناید به تو — آن نوالهٔ دولت هفتاد تو

ای پدر الانتظار الانتظار — از برای خوان بالا مردوار

هر گرسنه عاقبت قوتی بیافت — آفتاب دولتی بر وی بتافت

ضیف با همت چو ز آشی کم خورد — صاحب خوان آش بهتر آورد

جز که صاحب خوان درویشی لئیم — ظن بد کم بر به رزاق کریم

سر برآور هم‌چو کوهی ای سند — تا نخستین نور خور بر تو زند

که آن سر کوه بلند مستقر — هست خورشید سحر را منتظر