مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۷۲ - جواب آن مغفل کی گفته است کی خوش بودی این جهان اگر مرگ نبودی وخوش بودی ملک دنیا اگر زوالش نبودی و علی هذه الوتیرة من الفشارات

آن یکی می‌گفت خوش بودی جهان — گر نبودی پای مرگ اندر میان

آن دگر گفت ار نبودی مرگ هیچ — که نیرزیدی جهان پیچ‌پیچ

خرمنی بودی به دشت افراشته — مهمل و ناکوفته بگذاشته

مرگ را تو زندگی پنداشتی — تخم را در شوره خاکی کاشتی

عقل کاذب هست خود معکوس‌بین — زندگی را مرگ بیند ای غبین

ای خدا بنمای تو هر چیز را — آنچنان که هست در خدعه‌سرا

هیچ مرده نیست پر حسرت ز مرگ — حسرتش آنست کش کم بود برگ

ورنه از چاهی به صحرا اوفتاد — در میان دولت و عیش و گشاد

زین مقام ماتم و ننگین مناخ — نقل افتادش به صحرای فراخ

مقعد صدقی نه ایوان دروغ — بادهٔ خاصی نه مستیی ز دوغ

مقعد صدق و جلیسش حق شده — رسته زین آب و گل آتشکده

ور نکردی زندگانی منیر — یک دو دم ماندست مردانه بمیر