مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۹۲ - باز خواندن شه‌زاده نصوح را از بهر دلاکی بعد از استحکام توبه و قبول توبه و بهانه کردن او و دفع گفتن

بعد از آن آمد کسی کز مرحمت — دختر سلطان ما می‌خواندت

دختر شاهت همی‌خواند بیا — تا سرش شویی کنون ای پارسا

جز تو دلاکی نمی‌خواهد دلش — که بمالد یا بشوید با گلش

گفت رو رو دست من بی‌کار شد — وین نصوح تو کنون بیمار شد

رو کسی دیگر بجو اشتاب و تفت — که مرا والله دست از کار رفت

با دل خود گفت کز حد رفت جرم — از دل من کی رود آن ترس و گرم

من بمردم یک ره و باز آمدم — من چشیدم تلخی مرگ و عدم

توبه‌ای کردم حقیقت با خدا — نشکنم تا جان شدن از تن جدا

بعد آن محنت کرا بار دگر — پا رود سوی خطر الا که خر