مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۰۲ - جواب گفتن خر روباه را کی توکل بهترین کسبهاست کی هر کسبی محتاجست به توکل کی ای خدا این کار مرا راست آر و دعا متضمن توکلست و توکل کسبی است کی به هیچ کسبی دیگر محتاج نیست الی آخره

گفت من به از توکل بر ربی — می‌ندانم در دو عالم مکسبی

کسب شکرش را نمی‌دانم ندید — تا کشد رزق خدا رزق و مزید

بحثشان بسیار شد اندر خطاب — مانده گشتند از سؤال و از جواب

بعد از آن گفتش بدان در مملکه — نهی لا تلقوا بایدی تهلکه

صبر در صحرای خشک و سنگلاخ — احمقی باشد جهان حق فراخ

نقل کن زینجا به سوی مرغزار — می‌چر آنجا سبزه گرد جویبار

مرغزاری سبز مانند جنان — سبزه رسته اندر آنجا تا میان

خرم آن حیوان که او آنجا شود — اشتر اندر سبزه ناپیدا شود

هر طرف در وی یکی چشمهٔ روان — اندرو حیوان مرفه در امان

از خری او را نمی‌گفت ای لعین — تو از آن‌جایی چرا زاری چنین

کو نشاط و فربهی و فر تو — چیست این لاغر تن مضطر تو

شرح روضه گر دروغ و زور نیست — پس چرا چشمت ازو مخمور نیست

این گدا چشمی و این نادیدگی — از گدایی تست نه از بگلربگی

چون ز چشمه آمدی چونی تو خشک — ور تو ناف آهویی کو بوی مشک

زانک می‌گویی و شرحش می‌کنی — چون نشانی در تو نامد ای سنی