مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۱۱ - جواب گفتن خر روباه را

گفت رو رو هین ز پیشم ای عدو — تا نبینم روی تو ای زشت‌رو

آن خدایی که ترا بدبخت کرد — روی زشتت را کریه و سخت کرد

با کدامین روی می‌آیی به من — این چنین سغری ندارد کرگدن

رفته‌ای در خون جانم آشکار — که ترا من ره‌برم تا مرغزار

تا بدیدم روی عزرائیل را — باز آوردی فن و تسویل را

گرچه من ننگ خرانم یا خرم — جانورم جان دارم این را کی خرم

آنچ من دیدم ز هول بی‌امان — طفل دیدی پیر گشتی در زمان

بی‌دل و جان از نهیب آن شکوه — سرنگون خود را درافکندم ز کوه

بسته شد پایم در آن دم از نهیب — چون بدیدم آن عذاب بی‌حجیب

عهد کردم با خدا کای ذوالمنن — برگشا زین بستگی تو پای من

تا ننوشم وسوسهٔ کس بعد ازین — عهد کردم نذر کردم ای معین

حق گشاده کرد آن دم پای من — زان دعا و زاری و ایمای من

ورنه اندر من رسیدی شیر نر — چون بدی در زیر پنجهٔ شیر خر

باز بفرستادت آن شیر عرین — سوی من از مکر ای بئس القرین

حق ذات پاک الله الصمد — که بود به مار بد از یار بد

مار بد جانی ستاند از سلیم — یار بد آرد سوی نار مقیم

از قرین بی‌قول و گفت و گوی او — خو بدزدد دل نهان از خوی او

چونک او افکند بر تو سایه را — دزدد آن بی‌مایه از تو مایه را

عقل تو گر اژدهایی گشت مست — یار بد او را زمرد دان که هست

دیدهٔ عقلت بدو بیرون جهد — طعن اوت اندر کف طاعون نهد