مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۱۵ - در معنی لَوْلاکَ لَما خَلَقْتُ الأَفْلاکَ

شد چنین شیخی گدای کو به کو — عشق آمد لاابالی اتقوا

عشق جوشد بحر را مانند دیگ — عشق ساید کوه را مانند ریگ

عشق‌بشکافد فلک را صد شکاف — عشق لرزاند زمین را از گزاف

با محمد بود عشق پاک جفت — بهر عشق او را خدا لولاک گفت

منتهی در عشق چون او بود فرد — پس مر او را ز انبیا تخصیص کرد

گر نبودی بهر عشق پاک را — کی وجودی دادمی افلاک را

من بدان افراشتم چرخ سنی — تا علو عشق را فهمی کنی

منفعتهای دگر آید ز چرخ — آن چو بیضه تابع آید این چو فرخ

خاک را من خوار کردم یک سری — تا ز خواری عاشقان بویی بری

خاک را دادیم سبزی و نوی — تا ز تبدیل فقیر آگه شوی

با تو گویند این جبال راسیات — وصف حال عاشقان اندر ثبات

گرچه آن معنیست و این نقش ای پسر — تا به فهم تو کند نزدیک‌تر

غصه را با خار تشبیهی کنند — آن نباشد لیک تنبیهی کنند

آن دل قاسی که سنگش خواندند — نامناسب بد مثالی راندند

در تصور در نیاید عین آن — عیب بر تصویر نه نفیش مدان