مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۲۱ - غالب شدن مکر روبه بر استعصام خر

خر بسی کوشید و او را دفع گفت — لیک جوع الکلب با خر بود جفت

غالب آمد حرص و صبرش بد ضعیف — بس گلوها که برد عشق رغیف

زان رسولی کش حقایق داد دست — کاد فقر ان یکن کفر آمدست

گشته بود آن خر مجاعت را اسیر — گفت اگر مکرست یک ره مرده گیر

زین عذاب جوع باری وا رهم — گر حیات اینست من مرده بهم

گر خر اول توبه و سوگند خورد — عاقبت هم از خری خبطی بکرد

حرص کور و احمق و نادان کند — مرگ را بر احمقان آسان کند

نیست آسان مرگ بر جان خران — که ندارند آب جان جاودان

چون ندارد جان جاوید او شقیست — جرات او بر اجل از احمقیست

جهد کن تا جان مخلد گرددت — تا به روز مرگ برگی باشدت

اعتمادش نیز بر رازق نبود — که بر افشاند برو از غیب جود

تاکنونش فضل بی‌روزی نداشت — گرچه گه‌گه بر تنش جوعی گماشت

گر نباشد جوع صد رنج دگر — از پی هیضه بر آرد از تو سر

رنج جوع اولی بود خود زان علل — هم به لطف و هم به خفت هم عمل

رنج جوع از رنجها پاکیزه‌تر — خاصه در جوعست صد نفع و هنر