مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۲۳ - مثل

آن یکی می‌خورد نان فخفره — گفت سایل چون بدین استت شره

گفت جوع از صبر چون دوتا شود — نان جو در پیش من حلوا شود

پس توانم که همه حلوا خورم — چون کنم صبری صبورم لاجرم

خود نباشد جوع هر کس را زبون — کین علف‌زاریست ز اندازه برون

جوع مر خاصان حق را داده‌اند — تا شوند از جوع شیر زورمند

جوع هر جلف گدا را کی دهند — چون علف کم نیست پیش او نهند

که بخور که هم بدین ارزانیی — تو نه‌ای مرغاب مرغ نانیی