مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۵۲ - باز جواب گفتن آن امیر ایشان را

گفت نه نه من حریف آن میم — من به ذوق این خوشی قانع نیم

من چنان خواهم که هم‌چون یاسمین — کژ همی‌گردم چنان گاهی چنین

وارهیده از همه خوف و امید — کژ همی‌گردم بهر سو هم‌چو بید

هم‌چو شاخ بید گردان چپ و راست — که ز بادش گونه گونه رقصهاست

آنک خو کردست با شادی می — این خوشی را کی پسندد خواجه کی

انبیا زان زین خوشی بیرون شدند — که سرشته در خوشی حق بدند

زانک جانشان آن خوشی را دیده بود — این خوشیها پیششان بازی نمود

با بت زنده کسی چون گشت یار — مرده را چون در کشد اندر کنار