مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۵۴ - دگربار استدعاء شاه از ایاز کی تاویل کار خود بگو و مشکل منکران را و طاعنان را حل کن کی ایشان را در آن التباس رها کردن مروت نیست

این سخن از حد و اندازه‌ست بیش — ای ایاز اکنون بگو احوال خویش

هست احوال تو از کان نوی — تو بدین احوال کی راضی شوی

هین حکایت کن از آن احوال خوش — خاک بر احوال و درس پنج و شش

حال باطن گر نمی‌آید بگفت — حال ظاهر گویمت در طاق وجفت

که ز لطف یار تلخیهای مات — گشت بر جان خوشتر از شکرنبات

زان نبات ار گرد در دریا رود — تلخی دریا همه شیرین شود

صدهزار احوال آمد هم‌چنین — باز سوی غیب رفتند ای امین

حال هر روزی بدی مانند نی — هم‌چو جو اندر روش کش بند نی

شادی هر روز از نوعی دگر — فکرت هر روز را دیگر اثر