مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۳۶ - در آمدن مصطفی علیه‌السلام از بهر عیادت هلال در ستورگاه آن امیر و نواختن مصطفی هلال را رضی الله عنه

رفت پیغامبر به رغبت بهر او — اندر آخر وآمد اندر جست و جو

بود آخر مظلم و زشت و پلید — وین همه برخاست چون الفت رسید

بوی پیغامبر ببرد آن شیر نر — هم‌چنانک بوی یوسف را پدر

موجب ایمان نباشد معجزات — بوی جنسیت کند جذب صفات

معجزات از بهر قهر دشمنست — بوی جنسیت پی دل بردنست

قهر گردد دشمن اما دوست نی — دوست کی گردد ببسته گردنی

اندر آمد او ز خواب از بوی او — گفت سرگین‌دان درون زین گونه بو‌؟

از میان پای استوران بدید — دامن پاک رسول بی‌ندید

پس ز کنج آخُر آمد غژغژان — روی بر پایش نهاد آن پهلوان

پس پیمبر روی بر رویش نهاد — بر سر و بر چشم و رویش بوسه داد

گفت یا ربا چه پنهان گوهری — ای غریب عرش چونی خوشتری

گفت چون باشد خود آن شوریده‌خواب — که در آید در دهانش آفتاب‌؟

چون بوَد آن تشنه‌ای کو گل چرد‌؟ — آب بر سر بنهدش خوش می‌برد