مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۳۹ - داستان آن درویش کی آن گیلانی را دعا کرد کی خدا ترا به سلامت به خان و مان باز رساناد

گفت یک روزی به خواجهٔ گیلیی — نان پرستی نر گدا زنبیلیی

چون ستد زو نان بگفت ای مستعان — خوش به خان و مان خود بازش رسان

گفت خان ار آنست که من دیده‌ام — حق ترا آنجا رساند ای دژم

هر محدث را خسان باذل کنند — حرفش ار عالی بود نازل کنند

زانک قدر مستمع آید نبا — بر قد خواجه برد درزی قبا