مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۴۰ - صفت آن عجوز

چونک مجلس بی چنین پیغاره نیست — از حدیث پست نازل چاره نیست

واستان هین این سخن را از گرو — سوی افسانهٔ عجوزه باز رو

چون مسن گشت و درین ره نیست مرد — تو بنه نامش عجوز سال‌خورد

نه مرورا راست مال و پایه‌ای — نه پذیرای قبول مایه‌ای

نه دهنده نی پذیرندهٔ خوشی — نه درو معنی و نه معنی‌کشی

نه زبان نه گوش نه عقل و بصر — نه هش و نه بیهشی و نه فکر

نه نیاز و نه جمالی بهر ناز — تو بتویش گنده مانند پیاز

نه رهی ببریده او نه پای راه — نه تبش آن قحبه را نه سوز و آه