مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۴۸ - طیره شدن قاضی از سیلی درویش و سرزنش کردن صوفی قاضی را

گشت قاضی طیره صوفی گفت هی — حکم تو عدلست لاشک نیست غی

آنچ نپسندی به خود ای شیخ دین — چون پسندی بر برادر ای امین

این ندانی که می من چه کنی — هم در آن چه عاقبت خود افکنی

من حفر بئرا نخواندی از خبر — آنچ خواندی کن عمل جان پدر

این یکی حکمت چنین بد در قضا — که ترا آورد سیلی بر قفا

وای بر احکام دیگرهای تو — تا چه آرد بر سر و بر پای تو

ظالمی را رحم آری از کرم — که برای نفقه بادت سه درم

دست ظالم را ببر چه جای آن — که بدست او نهی حکم و عنان

تو بدان بز مانی ای مجهول‌داد — که نژاد گرگ را او شیر داد