مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۵۴ - قال النبی علیه السلام ان الله تعالی یلقن الحکمة علی لسان الواعظین بقدر همم المستمعین

جذب سمعست ار کسی را خوش لبیست — گرمی و جد معلم از صبیست

چنگیی را کو نوازد بیست و چار — چون نیابد گوش گردد چنگ بار

نه حراره یادش آید نه غزل — نه ده انگشتش بجنبد در عمل

گر نبودی گوشهای غیب‌گیر — وحی ناوردی ز گردون یک بشیر

ور نبودی دیده‌های صنع‌بین — نه فلک گشتی نه خندیدی زمین

آن دم لولاک این باشد که کار — از برای چشم تیزست و نظار

عامه را از عشق هم‌خوابه و طبق — کی بود پروای عشق صنع حق

آب تتماجی نریزی در تغار — تا سگی چندی نباشد طعمه‌خوار

رو سگ کهف خداوندیش باش — تا رهاند زین تغارت اصطفاش

چونک دزدیهای بی‌رحمانه گفت — کی کنند آن درزیان اندر نهفت

اندر آن هنگامه ترکی از خطا — سخت طیره شد ز کشف آن غطا

شب چو روز رستخیز آن رازها — کشف می‌کرد از پی اهل نهی

هر کجا آیی تو در جنگی فراز — بینی آنجا دو عدو در کشف راز

آن زمان را محشر مذکور دان — وان گلوی رازگو را صور دان

که خدا اسباب خشمی ساختست — وآن فضایح را بکوی انداختست

بس که غدر درزیان را ذکر کرد — حیف آمد ترک را و خشم و درد

گفت ای قَصّاص در شهر شما — کیست استاتر درین مکر و دغا