مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۶۱ - جواب دادن قاضی صوفی را

گفت قاضی گر نبودی امر مر — ور نبودی خوب و زشت و سنگ و در

ور نبودی نفس و شیطان و هوا — ور نبودی زخم و چالیش و وغا

پس به چه نام و لقب خواندی ملک — بندگان خویش را ای منهتک

چون بگفتی ای صبور و ای حلیم — چون بگفتی ای شجاع و ای حکیم

صابرین و صادقین و منفقین — چون بدی بی ره‌زن و دیو لعین

رستم و حمزه و مخنث یک بدی — علم و حکمت باطل و مندک بدی

علم و حکمت بهر راه و بی‌رهیست — چون همه ره باشد آن حکمت تهیست

بهر این دکان طبع شوره‌آب — هر دو عالم را روا داری خراب

من همی‌دانم که تو پاکی نه خام — وین سؤالت هست از بهر عوام

جور دوران و هر آن رنجی که هست — سهل‌تر از بعد حق و غفلتست

زآنک اینها بگذرند آن نگذرد — دولت آن دارد که جان آگه برد