مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۶۶ - تمامی قصهٔ آن فقیر و نشان جای آن گنج

اندر آن رقعه نبشته بود این — که برون شهر گنجی دان دفین

آن فلان قبه که در وی مشهدست — پشت او در شهر و در در فدفدست

پشت با وی کن تو رو در قبله آر — وانگهان از قوس تیری بر گذار

چون فکندی تیر از قوس ای سعاد — بر کن آن موضع که تیرت اوفتاد

پس کمان سخت آورد آن فتی — تیر پرانید در صحن فضا

زو تبر آورد و بیل او شاد شاد — کند آن موضع که تیرش اوفتاد

کند شد هم او و هم بیل و تبر — خود ندید از گنج پنهانی اثر

هم‌چنین هر روز تیر انداختی — لیک جای گنج را نشناختی

چونک این را پیشه کرد او بر دوام — فجفجی در شهر افتاد و عوام