مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۶۷ - فاش شدن خبر این گنج و رسیدن به گوش پادشاه

پس خبر کردند سلطان را ازین — آن گروهی که بدند اندر کمین

عرضه کردند آن سخن را زیردست — که فلانی گنج‌نامه یافتست

چون شنید این شخص کین با شه رسید — جز که تسلیم و رضا چاره ندید

پیش از آنک اشکنجه بیند زان قباد — رقعه را آن شخص پیش او نهاد

گفت تا این رقعه را یابیده‌ام — گنج نه و رنج بی‌حد دیده‌ام

خود نشد یک حبه از گنج آشکار — لیک پیچیدم بسی من هم‌چو مار

مدت ماهی چنینم تلخ‌کام — که زیان و سود این بر من حرام

بوک بختت بر کند زین کان غطا — ای شه پیروزجنگ و دزگشا

مدت شش ماه و افزون پادشاه — تیر می‌انداخت و برمی‌کند چاه

هرکجا سخته کمانی بود چست — تیر داد انداخت و هر سو گنج جست

غیر تشویش و غم و طامات نی — هم‌چو عنقا نام فاش و ذات نی