مثنوی معنوی › دفتر ششم › بخش ۶۸ - نومید شدن آن پادشاه از یافتن آن گنج و ملول شدن او از طلب آن

چونک تعویق آمد اندر عرض و طول — شاه شد زان گنج دل سیر و ملول

دشتها را گز گز آن شه چاه کند — رقعه را از خشم پیش او فکند

گفت گیر این رقعه کش آثار نیست — تو بدین اولیتری کت کار نیست

نیست این کار کسی کش هست کار — که بسوزد گل بگردد گرد خار

نادر افتد اهل این ماخولیا — منتظر که روید از آهن گیا

سخت جانی باید این فن را چو تو — تو که داری جان سخت این را بجو

گر نیابی نبودت هرگز ملال — ور بیابی آن به تو کردم حلال

عقل راه ناامیدی کی رود — عشق باشد کان طرف بر سر دود

لاابالی عشق باشد نی خرد — عقل آن جوید کز آن سودی برد

ترک‌تاز و تن‌گداز و بی‌حیا — در بلا چون سنگ زیر آسیا

سخت‌رویی که ندارد هیچ پشت — بهره‌جویی را درون خویش کشت

پاک می‌بازد نباشد مزدجو — آنچنان که پاک می‌گیرد ز هو

می‌دهد حق هستیش بی‌علتی — می‌سپارد باز بی‌علت فتی

که فتوت دادن بی علتست — پاک‌بازی خارج هر ملتست

زانک ملت فضل جوید یا خلاص — پاک بازانند قربانان خاص

نی خدا را امتحانی می‌کنند — نی در سود و زیانی می‌زنند